មេរៀនទាំង ៥ អំពីការចិញ្ចឹមបីបាច់កូនដែលអ្នកអាចរៀនពីប្រទេសស៊ុយអ៊ែត
Connect with us

បែបផែនជីវិត

មេរៀនទាំង ៥ អំពីការចិញ្ចឹមបីបាច់កូនដែលអ្នកអាចរៀនពីប្រទេសស៊ុយអ៊ែត

បើយោងទៅតាមគេហទំព័រវេទិកាសេដ្ឋកិច្ចពិភពលោក ប្រទេសស៊ុយអ៊ែតជាប្រទេសអភិវឌ្ឍន៍មួយដែលស្ថិតក្នុងចំណោមប្រទេសល្អបំផុតសម្រាប់ការធ្វើជំនួញ ប្រទេសដែលមានកម្រិតអំពើពុករលួយទាប មានការច្នៃប្រឌិតខ្ពស់ មានការលើកកម្ពស់សមភាពយេនឌ័រ ហើយក៏ជាទីកន្លែងដ៏ល្អមួយសម្រាប់មនុស្សវ័យចំណាស់រស់នៅផងដែរ។ លើសពីនេះទៅទៀត ប្រទេសស៊ុយអ៊ែតក៏ត្រូវបានស្គាល់ថាជាប្រទេសល្អបំផុតសម្រាប់ការធ្វើជាឪពុកម្ដាយ ហើយខាងក្រោមនេះជាមេរៀនទាំង ៥ អំពីការចិញ្ចឹមបីបាច់កូនដែលអ្នកអាចរៀនពីពួកគេ។

១. ភាពស្មើគ្នារវាងប្រុសនិងស្រី៖ សាលាមត្តេយ្យមួយចំនួននៅប្រទេសស៊ុយអ៊ែតបានធ្វើឲ្យកុមារយល់ពីភាពស្មើគ្នារបស់ប្រុសនិងស្រី ដែលការបណ្ដុះគំនិតពីក្មេងអាចជួយលុបបំបាត់ផ្នត់គំនិតដែលតែងឲ្យតម្លៃក្មេងប្រុសជាងក្មេងស្រី។

២.​ ការពន្យាពេលបញ្ជូនកូនទៅរៀន៖ នៅប្រទេសស៊ុយអ៊ែត កុមារត្រូវបានបញ្ជូនទៅសាលារៀននៅអាយុ ៧ ឆ្នាំ។ ហេតុអ្វីត្រូវចាំដល់អាយុ ៧ ឆ្នាំ? ពីអាយុ ១ ឆ្នាំរហូតដល់អាយុ ៦ ឆ្នាំ កុមារត្រូវបានបញ្ជូនទៅសាលាមត្តេយ្យ ដែលផ្ដោតទៅលើការលេងកម្សាន្តជាជាងការសិក្សារៀនសូត្រដែលមានសម្ពាធច្រើន។ នេះដោយសារតែពួកគេមើលឃើញពីសារៈសំខាន់នៃការលេង ដែលអាចជួយបណ្ដុះការស្រមើលស្រមៃ បង្កើនភាពច្នៃប្រឌិត និងអភិវឌ្ឍជំនាញសង្គមផ្សេងៗផងដែរ។

៣. ការមិនប្រើប្រាស់អំពើហិង្សា៖ ប្រទេសស៊ុយអ៊ែតជាប្រទេសដំបូងបង្អស់ដែលបានចាត់ទុកការវាយកុមារជារឿងខុសច្បាប់នៅក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៩។ មនុស្សមួយចំនួនបានរិះគន់ថា ការធ្វើបែបនេះនាំឲ្យក្មេងខិលខូច ខ្វះវិន័យ ប៉ុន្ដែការស្រាវជ្រាវបានរកឃើញថា ការប្រើប្រាស់អំពើហិង្សាលើរាងកាយអាចបណ្តាលឱ្យក្មេងមានបញ្ហាផ្លូវចិត្ តដែលអាចបណ្តាលមានជម្ងឺបាក់ទឹកចិត្តនិងអាចឈានដល់ការធ្វើអត្តឃាតផងដែរ។

៤. ការបញ្ជូនកូនទៅកន្លែងថែទាំកុមារ៖ ការធ្វើបែបនេះមិនត្រឹមតែអាចឲ្យឪពុកម្ដាយមានពេលវេលាសម្រាប់ការធ្វើការងាររបស់ពួកគេនោះទេ វាក៏ជួយកុមារចេះមានទំនាក់ទំនងជាមួយអ្នកដទៃ និងរៀនដោះស្រាយបញ្ហាជាដើម។

៥. ការអនុញ្ញាតឲ្យកូនលេងខាងក្រៅ៖ ខណៈពេលឪពុកម្ដាយតាមបណ្ដាប្រទេសនានាភាគច្រើនតែងបារម្ភខ្លាចកូនឈឺ ដោយសារការលេងក្រោមភ្លៀងរឺក្រោមថ្ងៃ ឪពុកម្ដាយនៅប្រទេសស៊ុយអ៊ែតជឿថា ទំនាក់ទំនងជាមួយបរិស្ថានធម្មជាតិមានតម្លៃធំធេង ហើយពួកគេក៏ជឿថា ការលេងជាមួយដីអាចជួយធ្វើឲ្យប្រព័ន្ធភាពស៊ាំដែលកំពុងលូតលាស់កាន់តែរឹងមាំផងដែរ៕

ប្រភព៖ WEF

អត្ថបទល្អផ្សេងទៀត៖ ៤ ដំណាក់កាលនៃការចិញ្ចឹមកូន ឬកុមារតូចៗយោងតាមប្រាជ្ញា និងឩត្តមគតិជនជាតិទីបេ

ដូចដែលអ្នកធ្លាប់បានដឹងស្រាប់ហើយប្រជាជនទីបេមានភាពអត់ធ្មត់មានប្រាជ្ញានិងមានរូបរាងពិសេសតែមួយគត់របស់ខ្លួននៅគ្រប់ទិដ្ឋភាពនៃជីវិតមនុស្ស។ ដូច្នេះមានភាពពិសេសនៃទស្សនៈទីបេ ពិសេសនៅពេលនិយាយដល់ការចិញ្ចឹមកូន។ វាជួយឱ្យពួកគេលើកកម្ពស់មនុស្សដែលមានជីវភាពគ្រប់គ្រាន់ដែលនឹងធ្វើការសំរេចចិត្តប្រកបដោយការគិតនិងចេះគោរពឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេ។  

ដំណាក់កាលទី 1: មុនអាយុ 5 ឆ្នាំ

យោងទៅតាមប្រព័ន្ធអប់រំរបស់ជនជាតិទីបេបានឱ្យដឹងថាក្នុងអំឡុងពេលនេះឪពុកម្តាយគួរតែនិយាយជាមួយកុមារដូចជាពួកគេជា «ស្តេចឬរាជនី» អញ្ចឹង។ ពួកគេមិនគួរហាមឃាត់អ្វីមួយឬដាក់ទណ្ឌកម្មកូននោះទេ។ 

4 stages of raising children

នៅអាយុនេះកុមារមានការចង់ដឹងចង់ឃើញ, សកម្ម, ហើយពួកគេបានត្រៀមខ្លួនរួចរាល់ហើយដើម្បីរុករកពិភពលោក។ ប៉ុន្តែពួកគេមិនមានបទពិសោធន៍ណាមួយដើម្បីរៀនសូត្រនោះទេហើយពួកគេមិនអាចសន្និដ្ឋានឡូជីខល ឬភាពសមហេតុបានទេ។ ដូច្នេះប្រសិនបើពួកគេធ្វើអ្វីខុសឬមានគ្រោះថ្នាក់ អ្នកគួរតែមើលថែគេ ហើយធ្វើសកម្មភាពភ័យខ្លាចនិងព្យាយាមផ្លាស់ប្តូរការយកចិត្តទុកដាក់របស់ពួកគេទៅជាអ្វីផ្សេងទៀត។ អារម្មណ៍គឺជាភាសាដែលកុមារយល់យ៉ាងច្បាស់នៅក្នុងអំឡុងពេលនេះ។ 

ប្រសិនបើអ្នកការពារកូនរបស់អ្នកច្រើនពេក ហើយហាមឃាត់ពួកគេមិនឱ្យធ្វើកិច្ចការជាច្រើននោះ វានឹងមានគ្រោះថ្នាក់ដែលអ្នកនឹងគាបសង្កត់ពីអារម្មណ៍របស់ពួកគេហើយបង្រៀនពួកគេឱ្យធ្វើតាមដោយមិនគិត។

ដំណាក់កាលទី 2: អាយុពី 5 ទៅ 10 ឆ្នាំ

ក្នុងអំឡុងពេលនេះឪពុកម្ដាយគួរនិយាយជាមួយកូន ៗ របស់ពួកគេដូចជាពួកគេជា «អ្នកបំរើ»។ ប៉ុន្ដែការប្រុងប្រយ័ត្នគឺកុំធ្វើបាបគ្នា។ នៅពេលនេះនៅក្នុងជីវិតរបស់ពួកគេចាប់ផ្ដើមមានការគិតហើយនិងការគិតឡូជីខល ឬភាពសមហេតុផលកំពុងតែអភិវឌ្ឍន៍ ហើយមូលដ្ឋាននៃបុគ្គលិកលក្ខណៈនាពេលអនាគតរបស់ពួកគេត្រូវបានបង្កើតឡើងផងដែរ។

4 stages of raising children

ឥឡូវនេះវាមានសារៈសំខាន់ណាស់ក្នុងការកំណត់គោលដៅផ្សេងៗគ្នាសម្រាប់កូនរបស់អ្នកពិនិត្យមើលអ្វីៗដែលពួកគេអាចសម្រេចបាននិងបង្រៀនកូនរបស់អ្នកឱ្យត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ផលវិបាកដែលត្រូវបានបង្កឡើង ដែលនឹងរារាំងការសម្រេចគោលដៅរបស់ពួកគេ។ ដូច្នេះកុមារគួរចាប់ផ្តើមរៀនទទួលខុសត្រូវចំពោះសកម្មភាពរបស់ពួកគេ។ កុំខ្លាចក្នុងការផ្តល់ឱ្យកូនរបស់អ្នកនូវភារកិច្ចច្រើនក្នុងអំឡុងពេលនេះពួកគេអាចគ្រប់គ្រងនិងត្រៀមខ្លួនរួចរាល់ហើយដើម្បីរៀនសូត្រ។

ប្រសិនបើអ្នកមិនប្តូរពីការចាត់ទុកពួកគេជា “ស្ដេច” ទៅជា “ទាសករឬអ្នកបំរើទេ” ក្នុងអំឡុងពេលនេះពួកគេនឹងធំធាត់ឡើងដោយមិនអាចទទួលខុសត្រូវចំពោះសកម្មភាពរបស់ពួកគេបានឡើយ។

ដំណាក់កាលទី 3: អាយុពី 10 ទៅ 15 ឆ្នាំ

ចាប់ពីអាយុ 10 ឆ្នាំដល់ 15 ឆ្នាំវាមានសារៈសំខាន់ណាស់ក្នុងការនិយាយជាមួយកុមារថា អ្នកមានភាពស្មើគ្នា។ អ្នកដឹងថាអ្នកមានបទពិសោធជីវិតនិងចំណេះដឹងច្រើនជាងប៉ុន្តែកុមារត្រូវតែអាចប្រាប់អ្នកពីអ្វីដែលពួកគេគិតនិងចែករំលែកគំនិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេបានជានិច្ច។

4 stages of raising children

ជួយពួកគេជាមួយរឿងនេះដូចជា សុំឱ្យពួកគេសម្រាប់ការផ្តល់ដំបូន្មាន និងលើកទឹកចិត្តនៃឯករាជ្យភាពរបស់ពួកគេ ឱ្យគេមានភាពគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង។ វាមានសារៈសំខាន់ណាស់ក្នុងការផ្តល់ដំបូន្មានទៅពួកគេ តែមិនមែនជាការបញ្ជាគេ ឬការហាមឃាត់ទេ ពីព្រោះនេះគឺជាអាយុដែលភាពឯករាជ្យនៃការគិតរបស់គេត្រូវបានបង្កើតឡើង។ ប្រសិនបើអ្នកហាមឃាត់គេច្រើនពេក អ្នកនឹងធ្វើឱ្យទំនាក់ទំនងរបស់អ្នកកាន់តែអាក្រក់ ហើយកូនរបស់អ្នកអាចស្ថិតក្នុងស្ថានភាពគ្រោះថ្នាក់។ ហើយប្រសិនបើអ្នកមានភាពជ្រុលហួសហេតុពួកគេនឹងមានភាពជឿនលឿនទៅមុខនិងពឹងផ្អែកលើទស្សនៈរបស់អ្នកដទៃជាងអ្នកជាមិនខាន។ 

ដំណាក់កាលទី 4: ចាប់ពីអាយុ 15 ឆ្នាំឡើងទៅ

4 stages of raising children

នៅពេលនោះបុគ្គលិកលក្ខណៈរបស់កុមារត្រូវបានបង្កើតឡើងយ៉ាងពេញលេញ។ ឥឡូវនេះវាជារឿងសំខាន់ដើម្បីធ្វើឱ្យគេមានការគោរព។ អ្នកអាចផ្តល់ដំបូន្មាន ប៉ុន្តែវាអាចយឺតពេលក្នុងការបង្រៀន ប៉ុន្តែពេលនេះហើយអ្នកនឹងឃើញលទ្ធផលនៃសកម្មភាពរបស់អ្នកដែលធ្លាប់ផ្ដល់ដំបូន្មានឱ្យគេពីមុន និងបង្ហាត់បង្ហាញគេ ថាកុមារមានភាពឯករាជ្យគ្រប់គ្រាន់ហើយពួកគេចេះគោរពឪពុកម្តាយនិងមនុស្សគ្រប់រូបបានកំរិតណា៕

មតិយោបល់

ពេញនិយម